Invent

Öylesine güzeldi ki yalnızlığım (Nice yıllara)


Güpgüneş bir öğleden sonra ve Kadıköy Altıyol’da bir durak. Zamanın başlangıcı kadar uzak. Küçükken sevmeye başladım ben seni. Henüz aklım taşımıyordu, büyümenin getirdiği ağırlıkları. Bu sebeple, sebepsizdi…

Sihir gibiydi herşey. Dün gibi aklımda. O gün bugün aklımda sende. Sihir hiç bitmedi. Kızdığım, çok üzüldüğüm zamanlar gittim. Ama hep dönmecesine. Çünkü o yastığı ya seninle paylaşacaktım ya da yalnızlığımla sarmaş dolaş rüyalara dalacaktım. Bir başkası imkansızdı. Gidersin diye bekledim hep. Öyle büyüttüm ben kendimi. Baştan olmaz zaten demek en kolayıydı çünkü. Tam anlamıyla dolu dolu tek çocuktum ben. Yalnızlığa alışıktım. Severdim de kendisini. Hiç yalnız bırakmazdı beni. En korkutucu, en içinden çıkılmaz zamanlarda hep yanımdaydı. Tuhaf çekici bir tadı vardı yalnızlığın. Öylesine güzeldi ki yalnızlığım; onu bir tek senin için terk edebildim.

Şimdi yastığımın ucundan tek göz seni gördüğüm her sabah yeniden doğuyorum.


Bir cevap yazın

Visit also our social profiles:

Scroll to top